Krisma e shpresave të kota

Përplasje. Rritje e menjëhershme. Rënie. Ulje e përhershme. Zëri i një daulle, jo kushtrimi, por, vrulli, në ndezje për t’u djegur flakë. Tym e rrëmbim, jo për jetë të gjallë, por, jetë të vdekur, me hov e nxitim, në një gëzim drejt rrugës së pa shpëtim. Dëshirë e paplotësuar, plotësim i krismës së pa menduar. Fillim i trishtimit të pa pritur. Hamendja, euforia, krismë e pa hetuar. Befasi, jo gjallëruese, po mbytëse. Ikje, çfarëdo qoftë, prej rrugës pa kthim.

Tërbim, përshpejtues i çështjeve. Furi e rrahjeve të zemrës. Lakmi e tepruar; enët e gjakut duke i ngufatur. Fryrje me pëlcitje të pritur. Krisma e shpresave të kota! Çrregullues i fijeve nervore. Dëmtues i boshtit kurrizor! Me këmbë të thyer në gjunjë, me zemra prej dritave të kandilave në shuarje të lidhura, kokat drejt majave me rrënjë mbi sipërfaqe të dheut të ngulitura, sytë e magjepsur prej peizazheve të rremë, hipur mbi një dërrasë të djegur me këmbë duke u lëkundur, duke lexuar yjet ende pa u dukur të zhdukur, përbirohet në terrin e vrimave të ndritura me qirinj në sosje.

Lëvizje e nxituar. S’di ç’është të jetohet vërtetë! Ende pa njohur veten, përpiqet të njoh tjetrin. Pa gjykuar drejt gjendjen e vet, përplaset në kurrizin e njerëzve ballë për ballë murit të mbështetur. Anije e mbetur në mes të detit, po sytë e turbulluar si yjet orientues mund të dallojnë! Krisma! Pëlcitje e ndjenjave, me shënjestër të gabuar. Ngulje në ujë të dendur. Duar e këmbë të kapura mes vete fortë, pas valëve të kreshta duke u mbajtur; kërrusje e shpinës, kapakët e mbyllur, në errësirën e shpresave të kota, duke ideuar.

Përjetim i rremë. Shpikje e përfytyruar. Dëshirë kundër dëshirë. Vullnet përtokë i shpërndarë. Dora-dorës duke lëvizur. Mbytës i vetvetes. Shpërdorues i fuqisë, drejt dobësisë. Shkarkues i dritës, drejt errësirës. Nuk ishte mendje e ndritur. Ishte zemër e vdekur. Kur epshi pasohet. Kur hamendja besohet. Kur lakmisë i nënshtrohet. Kur ndjenjat mbi arsyen anojnë. Kur arsyeja durimin e urtësinë varros.