Kur dëshira nuk vepron!

Ende dëshira pa folur. Donte të bëhej prej durimtarëve e prej atyre që falin e mëshirojnë. Por s’mundej. Po, sepse aftësitë e tij psikike e mendore të kufizuara i kishte. Kufij, që dot s’i kalonte. E di, ti përpiqeshe, por prapë aty ku ishe ktheheshe, në të njëjtin vend mbeteshe. Mos më mbrapa! Një hap para, e një e dy mbrapa. Nëse do doje të ishe durimtar, s’duhej të ishe gjaknxehtë. Dëshira mund të jetë zjarr që shpërthen si një vullkan, e të lëvizë me rëndë se era e stuhisë. Shkarkim i fuqisë në hapësirë. Po u mbajt, përbrenda vetes mund të shti në lëvizje tërë qenien tënde. Me durim e vetëpërmbajtje.

Shpresa e plotë është ruajtës i durueshmërisë. Është e kotë përpjekja në sprovë pa u vënë. Sprova, është rrethana, që ve në jetën e gjallë dëshirën. Dëshirë, nuk është thjesht fjala -dua-  e  -dëshiroj-, ajo nuk ka zë që dëgjohet. Jo fjalë, është mishërim. Thellësisht e ngulitur në kraharor. Në ndërgjegjen, e cila nuk shihet, veçse kur me majat e gishtërinjve preket. Vepra kur edhe me sy shihet. Dëshiroj të ndihmoj thirrjen në rrugën e Paqes! - E kush s’ka dëshirë, përveç të ulëtëve. Por kush dëshiroi, vërtetë ndihmoi. Ky ka dëshiruar, ndërsa i pari ka gënjyer, apo veten përbrenda ka gërryer.

Kur dëshira flet vet. Fundi, është kur vepra me dy sytë e ballit kapet. Kur duart flasin e dëshmojnë. Kur edhe vetullat, prej kryelartësisë e kokëfortësisë, laka-laka i bëje. Atë ditë, kur, njerëzit që bëheshin sikur në rrugë të drejtë po bënin e po jepnin, por, atë që bënin e jepnin, me zënka, përgojime, shpifje e thashetheme, e lëvdata e shoqëronin, vërtetë do dëshirojnë, por dëshira e tyre, zjarri i së cilës, ndoshta do dridhte rrënjët e shkëmbinjve, sot, e atë ditë, nuk do vlejnë. Lëndë djegëse, po!

Dëshirë, njëmend dëshirë, besim, njëmend besim. Jo më, pasi shpërblesë detyrimisht dëshiroje. Jo më, pasi thurje lëvdatash detyrimisht dëshiroje. Nuk dëshiroje këtë ditë. Dëshiroje më pak se një pikë, e cila tretet ende pa zënë vend në maje të gishtit, kur shkumën e detit prek! Për të tharë duart e të tjerëve, e për të manipuluar ndërgjegjen e të tjerëve! Ky është fundi. Duar thatë, me ndërgjegje të zhgënjyer. Fundin dëshiroje.

Të rinjtë jetimë. Të pastrehë. Të lënë në harresë. Jetim, edhe një fëmijë i braktisur, prej prindërve, e prej shoqërisë. Pa përkujdesje. Edhe të rinj, ende të papjekur. Adoleshentë. Të ç’edukuar, rrugëve, lokaleve, pa shpresë, pa ide, pa qëllim. Streha e tyre, zhurma e melodisë, opium zemrash; muret, trungje pa gjethe e pa fryte; padituri e gjallë! Këta, të mjegulluar, presin nga hiçi diçka të bëhet; por nga besimdobëtit nuk del gjë veç dobësisë, e ligështisë. Forca e besimit, është mrekullia që çan e zdritë.