Muslimani

E adhuron Zotin haptazi e fshehurazi, shpenzon mallin dhe pasurinë në të mirën e vetvetes, familjes dhe shoqërisë, malli e pasuria nuk e robëron, ato janë shërbyes të tij, e kërkon diturinë e dobishme vazhdimisht, nuk di të dëshpërohet, e as të mërzitet, vazhdimisht e përkujton Zotin e vet dhe kërkon strehim tek Ai. Bën vepra të mira haptazi e fshehurazi. Kur vetmohet, nuk ndihet i vetmuar, ka Zotin që e dëgjon dhe e vështron. Nuk bën mëkate as haptazi e as kur është në vetmi.

Nuk vjedh, nuk gënjen, nuk pi alkool, nuk bën prostitucion, nuk shpif, nuk vret të pafajshëm, nuk irriton fqinjin, respekton prindërit dhe vihet në shërbim të plotë ndaj tyre, është i butë ndaj të vegjëlve, ndaj grave, ndaj të dobëtëve, ndaj të moshuarve, nuk i shkakton të këqija njerëzimit e as kafshëve, është i dashur e i mëshirshëm ndaj gruas e familjes, i çmon dhe i nderon, është i ëmbël ndaj fëmijëve të vet, nuk shkëput lidhjet farefisnore, përkujdeset për të tjerët siç përkujdeset për veten, do dhe urren për të tjerët atë që do dhe urren për vetveten.

Nga gjuha, duart, mendja e zemra e tij janë të ruajtur nderi e pasuria e të tjerëve. Nuk ofendon të tjerët, e as nuk i përqeshë. Është i matur e i dhimbshëm. Lutet, nuk mallkon. Duron e fal, toleron e afron. Ajo çka ndien e shpreh, nuk mashtron e as nuk tradhton. Kur flet, është i përgjegjshëm, kur jep fjalë, është i ndërgjegjshëm. Di të këshillojë e të qortojë, shpërndan dashuri e mirësi, jo urrejtje e armiqësi.

Zoti na përforcoftë në rrugën e Tij!