Njeriu, ç’pret?!

Hëna me fytyrë të ndryshuar. Mbrapa reve e fshehur. Sikur s’ka vullnet për t’u shfaqur. Prej njerëzve e lodhur. E toka, duke u rrotulluar, me mbulesën errësirë, pret lajmin për t’u kumtuar. Ndërsa, njerëzit ende të hutuar duke u përbiruar në thellësitë e tokës. Po kërkojnë gjurmët e kohës së errësirës kur e kota të mbizotëronte donte; kur e keqja të kulmonte donte; kur e vërteta dhe e kota, luftohej, sikur një qull i përzier të bëhej! Njerëzit e dehur nga ngopja; nga kënaqësitë e shfrenuara të çmendur vërtiten; të mllefosur nga padrejtësia e dhuna anekënd tokës e shpërndarë.

Toka, ajo tokë. Rrotullimin duke vazhduar. Ende jashtë hidhërimin e saj s’e ka nxjerrë! Ndonjëherë sikur lajmet e fundit do jap! Jo, ende, hëna ndezi dritën e fillimit, shansi për njerëzimin! E kur shpirti prej trupit të dehur e të çmendur, do të ndahet; e kur mendja prej barkut të mbushur do të shkëputet, ç’pret tjetër ky njeri, veçse hëna bashkë me tokën të bashkohet, e për secilin njeri se ç’ka vepruar e ku e ka vendbanimin e përhershëm tijin të kumtohet!

Ç’pret?! Mos vullneti ka vdekur? Apo, njerëzit fajin njëri-tjetrit po ia hedhin! Ç’strehë do, zjarrin e diellit të shpërthyer, apo kallajin e shkrirë mbi kokë t'i pikojë! Je në kohën e fundit. I afatizuar je. Iluzioni tërë qenien të ka përshkuar. Mos të përjetshëm në këtë tokë veten je duke e menduar?! Ti ndaj asgjësë s’je duke agjëruar. Përveç hajes dhe pijes. Çfarë po bën agjërimi në ty! Ti veten s’je duke e pastruar. Me agjërim asgjë s’je duke arrit. Agjërimi nuk është thjesht abstenim. Por jo, s’e ke ndërmend të arrish gjë, veç nëse toka dridhet me dridhjen e saj të fuqishme! E mjerë për njeriun, që vetëm dita e Tronditjes Madhështore do ta zgjojë! Ky që në epshin e vet është fundosur.

Ti edhe kur je duke abstenuar, bën çmos për të humbur ndjesinë e kohës, duke u marr me gjëra të kota. E thua, jam duke agjëruar. Jo, s’je duke agjëruar. Agjërues, kujt i agjëron gjuha e mendja; zemra e tërë qenia. Sytë agjërojnë. E dije këtë? Edhe të dëgjuarit. Po edhe të prekurit. Edhe ndjesitë. Kur shoh njerëzit si nuk ndryshojnë gjë në veten e tyre, aq më tepër më jep guximin të shprehem me vendosmëri e të qortoj e të flas hapur. Po, ti s’ke guxim të thuash: s’jam duke agjëruar. Ti ngurron të pranosh një fakt: injorancën.

Mos ngurro! Thuaja vetes hapur: Unë jam duke abstenuar nga haja dhe pija. Nuk di më tepër. Po deri kur do mashtrojnë veten dhe të tjerët? Edhe pse nuk bëjnë gjë tjetër veçse vetes dështimin dhe dëshpërimin.

Mos u çudisni! Pak janë duke agjëruar. Mëkat është t’i bësh qejfin të tjerëve. Ndëshkim, joshje duke mashtruar. Mëshirë, kur në fytyrë ia thua të vërtetën.