Zemra

Zemra lodhet, njeriu lodhet. Zemër e qetë, njeri i qetë. E kur zemra thyhet, gjithçka krisët. Nuk dëshiron t’ia dijë më për asgjë. Kush janë ata njerëz, që, kur zemra i thyhet, keq ndihet, por zemrat e të tjerëve thyhen çdo herë që flet, a lëvizë! Ata njerëz kanë zemra, por zemra të ngrira e akull të ftohta. Kështu, kur një zemër thyhet, e thyhet, e kur krisët, çahet; e shkapërderdhur është!

Po, sepse njerëzit flasin, e ndaj gjuhës janë të papërgjegjshëm. Pak prej njerëzve para se të nxjerrin fjalën, mendojnë. Jo, po edhe mendimi para se të kalojë nëpërmjet gjuhës, duhet të ngjyroset me ndjenja, e zemra është ajo që ndien. Kur fjala prej zemre del, në zemër hyn! Ja pse kur njerëzit flasin, janë të ashpër, të ftohtë e të padepërtueshëm! Sado që fjalët e tyre mund të jenë të ëmbla, nuk gjen vend në zemrat e të tjerëve.

Nëse syri nuk loton, fjala është e thatë. Fjala e njeriut, që zemra s’thyen, është fjalë që jetësohet. E jetësohet, kur loti i syrit të sinqertë flet. Zemra e dhimbshme, e butë, e mëshirshme, është zemra që syrin e bën të lotojë. Por, njerëzit pak lotojnë, e nuk lotojnë veçse kur dhembje në trup ndiejnë. Po, nuk ndiejnë dhembjen e të tjerëve. Jo, këta s’kanë ndjenja, që të tjerët t’i ndiejnë, e as zemra që lotojnë, por kanë trup që u dhemb, dhe zemra që zemra tjera thyejnë!