Buzëqeshja

Gjuha, duke lëvizur, fytyra po bën të vrenjtura. Ku është ajo fytyrë e buzëqeshur! Fytyra e shndritshme, e mbytur prej fjalës që vret. Nuk mund të shkëlqejë syri, nëse vetullat lartë ngrihen. E as mollëzat e fytyrës, kur rrudhen e mblidhen, nga frika e ashpërsisë së zemrave, bëhen!

Buzëqeshja, natyrshmëri e njerëzve me zemra të buta. Atë që mund të bëjë gjuha, s’mund ta bëjë letra, e as zemra, kur zëri prej mendjemadhësisë e kokëfortësisë trashet; një fytyrë e buzëqeshur bën atë që s’mund ta bëjë mendja e as zemra; ajo zemrat i bën të duhen, në shkëlqimin e fytyrës butësia e dashamirësia shfaqet.

Ndriçimi, zemra ndriçon! Kur zemra e ndritur, në fytyrën e buzëqeshur shëmbëllehet. O zemrat nuk i zbut fjala e mençur, sa i zbut fytyra e buzëqeshur! Fjala e bukur, dukjen e bukur kërkon. Mendimi mund të jetë i qëndrueshëm, por gjuha është e butë, e lagur, dhe rrëshqet. Mjafton një buzëqeshje e lehtë, e gjuha fjalën në zemra ta çojë.

Dhëmbët, përveçqë me to copa e kafshatës çahet, e ngurtësia përthyhet, ajo mund të thyejë edhe urat e dashurisë, të afrisë e të mirëkuptimit! Po me ato dhëmbë, kur me to, toni i germës, rëndë e zvarrë nxirret. Një buzëqeshje e lehtë, dhëmbët, paqësisht duken, e goja, nga vrazhdësia, dhëmbët me qiellzën, flakën e urrejtjes fryn!

Buzëqeshja, bamirësi është! Por këtë, pak njerëz e kuptojnë.