Zë i dhuruar për t'u dhunuar!

Të shkelur! Në krye, prijës të xhindosur. Të mbuluar nga zëri i manipuluar. Mohues, përgënjeshtrues, të pafe. Marrëveshje me djajtë e mallkuar e lidhur. Një qëllim të përbashkët kanë: çrrënjosja e të vërtetës nga kraharorët e pastra. Dhunë, urrejtje, e përçarje nxisin. Përpiqen mendjet e gjuhët nyje t’i bëjnë. Magjistarë e të magjepsur, bashkërisht, dhunues të përbashkët.

Me magjinë e tyre, prijësit e xhindosur, premtojnë e zbukurojnë, ndërsa një thelb të gjithë i bashkon: papastërtia! Të parit e të dëgjuarit, andej verbojnë, këndej shurdhojnë. Edhe gishtërinjtë, sidomos treguesin, kur njëshmëria dëshmohet, përpiqen ta shtrembërojnë. Të brumosurit në thellësi të përmbyten! Pasuesit, s’janë të dënuar, por të mashtruar. Prapë, një fund i bashkon: të përmbytur!

Besë e thyer! Zëri i robëruar. Zëra të pavetëdijes, të injorancës, naivitetit dhe lakmisë. Mendon se është i lirë, kur zërin e vet në liri të papastërit ia jep; vetveten duke e robëruar e shkatërruar, në nder e prag të vet papastërti, mjerim e tmerr derdh! Janë tradhtarë apo të tradhtuar, në brendi janë të barabartë: tradhtarë, sepse lakmitarë; të tradhtuar, sepse lakmuan. Edhe lakmia në identitet shndërrohet, kur për të nderi flijohet. Ç’rëndësi ka pastaj, nëse tradhtinë lakmia e shkaktoi!

Zëri i lirë, liri e dhuruar për t’u dhunuar! Zë i shkelur. Apo zë i manipuluar! Bërtet, jo për liri, por për robëri. Klithmë injorance. Kushtrim idhujtarie. Fryt i prijësve të xhindosur! Në barqet e të cilëve, janë gëlltitur, bashkë me gjakun, edhe nderi i tyre. Po, zëri i drejtë nuk ka vdekur, por po pret kohën e korrjes, siç të xhindosurve do t’u vijë dita e vjelljes! Njëra palë ringjalljen, zgjimin, e pala tjetër, vdekjen, shkatërrimin.

Dhunues, besëthyer! Këta që, për një kafshatë goje, nderin shesin; këta janë, ata që, as identitet e as dinjitet s’kanë, por vetëm mish e gjak. E trup të mbushur plot epsh. Thirrja për t’iu përulur simboleve. Jo mirënjohës, janë duke mashtruar e manipuluar! Kur ngritin lapidare, jo falënderues e përkujtues, por shpëlarës e hi-qitës. Të përbetuar për t’i qëndruar idhujtarisë besnik, e besëtytnisë mik. Të mësojnë sesi për atdhe vdiset, ndërsa dinjitet bashkë me identitet për një copë lecke t’i shesin!

Në kurriz të pafajësisë! Në kurriz të pastërtisë. E kanë tepruar dhe po e teprojnë.

Identiteti nuk guxon të shkelet! Dinjiteti nga zemrat nuk mund ta çrrënjosin! Për të njëmend vdiset! Sepse Zoti i tyre është i Pavdekshëm. Nuk i mashtron fjala e hijeshuar. Nuk i tremb as tym as zjarr idhujtarie! Më mirë vdekje e ndershme, se sa edhe një moment jete e me nder të nëpërkëmbur.

Prijësit e zgjedhur nga zëri i lirë i njerëzve të vendit, ndëshkim të merituar po japin; zërit të dhuruar për t’u dhunuar!

Ne nuk mallkojmë. E as luftë s’ndjellim. Por ne, dimë të rezistojmë, dhe asaj rezistence, edhe luftë i thënçin! O ngadhënjyes, o i shpërblyer te Zoti i tokës dhe i qiejve!

Lavdi! Njëmend lavdi, Islamit dhe pasuesve të tij.

Pra, besimtarët, Zotit le t’i mbështeten!