Një qasje e shkurtër  për veprën e z. A. Tafilit

Kastriot Bushi (profesor i filozofisë - sociologjisë)

Kaçanik, 14 maj, 2009

Kujtoj ditën e parë të shkollës dhe rrugën e mërzitshme që më dukej aso kohe, jo pse isha një fëmijë dembel por stina e bukur e fundverës, ai dielli më bënte që ta urreja rrugën…., rrugën e shkollës.

Dhe me kalimin e viteve freskohesha nga ajo ëndje e rrallë e udhëhequr që nga fëmijëria. Duke u mësuar me natyrën e bukur që e karakterizonte fshatin, ku isha me mësime, mëngjesin e bukur dhe kullosat dilnin për “shujten “ e tyre, dalëngadalë filloi një larmi e renditur në çdo vend për të më bindur se nuk isha i vetëm unë dhe rruga e mësuar përmendësh edhe pse ishte e njëjtë, çdo ditë kishte një kujtim e kuptim ndryshe dhe të papritur.

Mendoj se autori z. A. Tafili përshkruan rrugën në botën e pasigurt, të lidhur mirë me argumente, të cilat nuk rreshtin se kërkuari nga lexuesi të drejtën e natyrshme për të kuptuar triadën Njeri - Tokë - Zot, që e bën edhe më të përgjegjshëm për frymën, e cila na paraqet neve si imazhe të njeriut.

Një nga fijet e lidhura është normale e dukshme letërsia arabe e kulluar me kujdes dhe konvertimi i saj në gjuhën shqipe, çka veçse e begaton mendimin - shpirtin njerëzor, ku përshkrimi i këtij formati është pak prezent në shoqërinë tonë, e kam fjalën në dhe me kësi përcaktime.

Një fakt më bën përshtypje në këtë vepër, se, lexuesit i duket se i përsëritet mesazhi fisnik për t’u ndërgjegjësuar në aspektin tërësor konceptual, mirëpo esenca qëndron se varësisht nga situata shembujt e ilustruar të fusin me kujdes në këtë proces të edukimit çfarë e paraqet autori Tafili.

Në qofte së i lexon me kujdes fjalët e urta të cilat janë të pozicionuara nga mendimi i autorëve botërorë, në atë formë që vetvetiu lindin pyetje për atë që në brendësinë tonë është e njëjtë ndërsa në botën e jashtme lëvizë pa ndonjë mund tonin apo anasjelltas ku begatia e saj është që këta shembuj të urtë mundohen ta fusin në veprim mekanizmin e mbuluar nga korrozioni i kohës, tek njeriu.

Këtu hapi bëhet ose duke e parë objektivin ose duke e nxitur subjektivitetin tonë për t’iu përshtatur asaj jashtë nesh.

Pyetja qëndron a mungon guximi, apo ka ikur nga turpi i harresës?

Uroj që të kenë guxim të tjerët ta pranojnë të vërtetën, ta lexojnë këtë vepër të bukur, sepse siç thonë filozofët: “E vërteta vështirë gjendet por lehtë pranohet.” 

[Opinion tjetër]